कितीही लपविला आता देह

निर्णायक निर्वाणास पोहोचून मंदावू लागलेला भाता   हळूहळू जमीनीवर कोसळणारा बाण

स्तब्ध शांततेत फक्त खोल श्वास पेरून क्षणात उगवलेले  अंघभर शहारे  जोपासणे तुझा प्राण 

तप्त वाफाळलेल्या शरीराने मनावरच्या सगळ्या घड्या   रेषा ताण जखमा व्रण पुसून

कुठल्यातरी ठोक्यास तुटले मग घड्याळाचे काटे दोन   गळतोय एक हळूच उन्मळून

तुझ्या सैलावलेल्या भुवयांवर विसावलेय  देखणे सुख  अर्धोन्मिलित कोरीव कोरड ओठांत

कित्येक शतकांपासून मला न आलेली नीज  उतरतेय हळूहळू  परततेय तुझ्या डोळ्यांत

लयबद्ध हालचालींचे जाळे तुटल्यावर आडव्या पडलेल्या   दोन रेषांसारखे दोन नि:शब्द हुंकार

अर्धमालवलेल्या दिव्यापासून तुझ्या माझ्यापर्यंत ताणलेले तारांगण   मंद प्रकाश मंद अंधार

तरंगत्या तरलतेने हातावर येऊन लोपलेला अवकाश लोपलेली अर्धी तू  लोपलेला अर्धा मी सावरून

उमटतेय काही  चमकताहेत डोळे आकुंचताहेत बाहुल्या   ओढताना स्वत:वर तुझे अर्धे पांघरूण

कितीही लपविला आता देह हात पाय डोळे दोन   उजेडात येतोच रापलेला एक दाह काहीक्षण

एकदा उतरवले कपडे  विवस्त्र झालो स्वत:समोर   की मिळते कशानेही न झाकणारे नागवेपण

- महेश 

निद्रानाशाची रोजनिशी / ड्राफ्ट १