पाणी

खूप खरवडू नये    कुठल्याच गोष्टीचा पृष्टभाग
हमखास बक्षिसाची अपेक्षाही करू नये स्क्रॅच-अॅंड-विन सारखी

बांधावे जन्मजात कुतूहल    रूटीनच्या मजबूत खांबाला अन
अडकवावा गळ्यात त्याच्या हळूहळू गमावलेल्या कातडीचा पट्टा

ज्यांना भय छेडते सतत   कृष्णविवरातल्या एकांत वाटचालीचे
त्यांनी घासू नयेत लोकांचे चेहरे, ना स्वत:भोवतीच्या भिंतींचे रंग

धीराचे वळावेत कासरे दोर   हिंमत बांधावी करकचून पाठीवर
अन्यथा डोकाऊ नये खूप स्वत:च्याही आत, दृष्टीआड ठेवावे अंत:पूर

नसेल खोल दमसास तर वरचेवर तरंगावे   खोलवर मारू नये सूर
कुणाच्याही नाकातोंडापासून पाणी    तसे कधीच नसते फार दूर



(‘मौज’  दिवाळी २०१३)